BAL ARILARININ ISLAHI İÇİN YETİŞTİRME TEKNİKLERİ VE SEÇİLİMİ (2)
🎬 AnaArıcı yapay zekâ seslendirmeli video
Bu paylaşım F. Ruttner'in aynı adlı kitabından bazı bölümlerin tercüme edilmesi ile oluşturulmuştur.
Uygulamada, kontrollü doğal çiftleştirme; yalnızca bakire ana arıları ve seçilmiş erkek arıları, yabancı erkek arıların (Ana arı Çiftleştirme İstasyonları) ulaşamayacağı kadar izole edilmiş yerlere götürerek sağlanabilir. Alternatif olarak, tercih edilen erkek arı soyu o kadar büyük bir miktarda üretilir ki, dışarıdakilerin çiftleşme şansı çok azalır (Arılıkta Çiftleşme ve Saf Irk Bölgeleri). Doğal olarak güvensizlikleri nedeniyle, bu son anlatılan sistemler "Saf üreme" olarak kabul edilmez, ancak aşağıda daha ayrıntılı olarak açıklanan belirli koşullar altında, çok üniform, hatta standart bir arı ile sonuçlanabilir ve performansın iyileştirilmesine önemli bir katkıda bulunabilirler.
Aşağıdaki koşullarda arılıkta bile, kontrollü çiftleşme sağlanabilir;
a) Bölgedeki arazinin yapısına göre, komşu arılıklara olan mesafeler 2 ila 2,5 km'den az olmamalı.
c) Arılıktaki tüm kolonilerin, muhtemelen tek bir ana arının kızları olmak üzere, öngörülen bir Hattın ana arılarıyla komple ana yenilenmesi.
d) Bu kolonilerde erkek arıların sistematik olarak yetiştirilmesi.
Bir bölgede veya arılığı çevreleyen 2-4 km yarıçapındaki bir alanda, diğer kolonilerin sayısı ne kadar az ise, durum çok daha iyidir. Bir arıcının arılarının tüm bölgeye hakim olduğu ve komşu arılıkların aynı damızlık materyali ile arılandığı her yerde başarı görülebilir. İstenen yapıdaki erkek arılar, çok sayıda test edilmiş (seçilmiş) ana arılarla kolonilerin analandırılması ve hızlı bir şekilde çok sayıda üretilebilmesine bağlıdır. Bunların arılıkta çiftleşmelerine izin verilir ve bu nedenle damızlık analardır. Çok sayıda erkek arı, iyi performans gösteren her koloniye bir erkek arı gözlü petek yerleştirilerek elde edilir. Bu, tüm yaz boyunca kalır ve hiçbir erkek arı kuluçkası imha edilmez.
Günümüzde bu prosedürün, sürekli olarak büyük bir erkek arı ordusunu korurken, bal verimini en azından azaltmadığını biliyoruz. Aynı malzeme ile tedarik edilen komşu arıcılara, daha sonra aynı sistemi benimsemeleri tavsiye edilir. Bu sayede, yıllar boyunca sürekli çaba ile daha da genişletilen küçük bir saf ırk alanı kurulur. İzole olmaktan uzak alanlarda, bu yöntemlerle o kadar ilerleme kaydeden birkaç arıcı örneği verebilirim ki, arılıkta çiftleşme testlerinin sonuçları, fiziksel karakterler açısından, Ada İstasyonlarının sonuçlarından neredeyse hiç ayırt edilemez.
Geleneksel Bölge Çiftleşme İstasyonlarımızın çoğu (sıklıkla yalnızca 2-3 km yarıçaplı, arı içermeyen bir çevre ile) sonuçta hemen hemen aynıdır. Ancak bir farkla; 20-30 stoklu bir arılık yerine sadece 6-10 adet olacaktır. Ancak Çiftleşme İstasyonunu desteklemek için, genellikle ya bir Dernek ya da geniş bir saf ırk kuşağı oluşturmak için, hiçbir sorunu çok büyük görmeyen bir grup yetiştirici vardır. Arı nüfusunun çok yüksek olduğu ilçelerde, böyle bir safkan kuşağı tarafından tamamen korunmadıkça, Çiftleşme Arılığı hiçbir anlam ifade etmez.
Yukarıda açıklanan saf üreme kuşağını genişleterek, Saf Yetiştirme Alanı oluşturulabilir.
Arı popülasyonunun yoğun olduğu birçok bölgede, aynı ırktan erkek arılarla çiftleşmenin güvence altına alınabilmesinin tek yolu, Saf Yetiştirme Alanının oluşturulmasıdır. Tercih edilen arıları, kalıcı olarak sağlamanın en hızlı yolu budur.
Saf Yetiştirme Alanı oluşturmanın özelliklerini ayrıntılı olarak vermek mümkün değildir. Çoğu, arılığın bulunduğu yere, stok sayısına vb. bağlıdır. Saf Yetiştirme alanı için kabul edilebilir minimum gereksinimler, 8-10 km (daha iyisi 15 km) mesafe ve 300 koloninin kurulmasıdır. Böyle bir Alanın yaratılması, her arılığın dahil edilmesinden (ki bu durumda bu tür projelerin çoğu başarısız olur!) ziyade, daha az üstlenilmesindeki kararlılığa bağlıdır. Yıllar boyunca, saf soydan gelen ana arılar sürekli olarak eklenmelidir. Başlangıçta, yerel olarak çiftleştirilmiş ana arılardan yeniden analandırma yoluna gidilmemeli, sadece bu amaç için satın alınan safkan ana arılardan yapılmalıdır.
Bölgedeki arılıklar birkaç arı nesli boyunca kendiliğinden değişmiş olacaktır. Alanın dışında, saf ırkın mirasının önemli bir paya sahip olduğu karma bir nüfus kuşağı gelişir. Deneyimler, 500 stoklu bir Saf Yetiştirme Alanında çok tatmin edici derecede saf çiftleşme elde edildiğini göstermiştir (görünüşe göre sıradan çiftleşme istasyonlarından daha iyi). Saf Yetiştirme Alanı bu duruma ulaştığında ve birkaç yıl boyunca çevredeki arılıklar üzerinde genişleyen bir etki yarattığında, ana arılar bölgenin merkezinde çiftleşme için kullanılabilir. Doğru anlamda damızlık seçimi kesinlikle daha zor ve daha yavaştır, ancak seçilen soy bir kez oluşturulduktan sonra, uzun bir süre boyunca değiştirilmeden muhafaza edilebilir.
Saf Yetiştirme Alanında, damızlık için seçim ilk başta yalnızca ana soyda gerçekleşir. Gelecek nesilde baba soyu da bundan etkilenir. Seçilen analardan alınan erkek arılar kabul edilebilir olacaksa, bu nedenle yalnızca en üniform ve en iyi stoklardan yetiştirilmeleri gerekir. Hibrit stoklardan düşük performanslı erkek arılar, çiftleşme uçuşları döneminde bu kolonilerin uçuş deliğine bir erkek arı ızgarası takılarak ortadan kaldırılabilir.
5,2 mm'lik bir ızgara genişliği kullanarak, tarlacılar engellenmeden içeri ve dışarı uçabilirler. Izgara, uçuş deliğine özel olarak yerleştirilmiştir ki, aşağı doğru eğimlidir ve erkek arılar önünde yığılmazlar ve uçuş deliğinde herhangi bir tıkanma olmaz.
Ayrıca bu stoklarda erkek petekleri kesilerek erkek arı yetiştiriciliği sürekli olarak engellenirken, iyi stoklarda erkek arı yetiştiriciliği teşvik edilmektedir. Ayrıca, yeni test edilmiş safkan ana arıların kızları tekrar tekrar Saf Yetiştirme Alanına getirilmelidir.
Saf Yetiştirme Alanında, damızlık ana arılarının yetiştirilmesi için tüm gereksinimler sağlanır. Başarılı bir bal endüstrisinin bel kemiğini oluşturan ve bu nedenle eskisinden daha yaygın olarak kullanılması gereken bu ana arı ırkı şu şekilde karakterize edilebilir;
1. Test edilmiş bir damızlık hattının safkan bir anasından üretilmiştir ve bu nedenle iyi performans ve uysallık için garantili bir yapıya sahiptir.
2. Olağanüstü bir örneklilikle sonuçlanan, ağırlıklı olarak birbirine benzeyen erkek arılarla çiftleşme.
3. Çiftleşme, iklimin uygun olduğu ve sonuçların sayı ve kalite olarak iyi olduğu ilçelerde gerçekleşir. (Tam çiftleşme).
4. Küçük masraflar söz konusudur ama harcanan paraya göre için çok iyi bir değer elde edilir.
5. Akrabalı yetiştirme nedeniyle performansta ani düşüş tehlikesi yoktur.
Herhangi bir İç Çiftleşme İstasyonunda, mevcut bilgi ve kaynaklara göre yalnızca saf çiftleşme koşullarının sağlanabileceği asla unutulmamalıdır. Orada gerçekte ne olup bittiği asla önceden bilinemez. Bu ancak daha sonra oluşan neslin davranışsal ve fiziksel karakterlerinden çıkarılabilir. "Çiftleşme İstasyonunda Eşleşti", söylemi mutlaka "Saf Eşleştirilmiş" anlamına gelmez; hatta altını kalın bir tebeşirle çizerek "AYNI DEĞİLDİR".
Alman Arıcılar Birliği'nin (DIB) Yetiştirme Yönetmeliği'nin son sayısında (1986) iki tür iç Çiftleşme İstasyonu tarif edildi:
1. Hat Çiftleşme İstasyonları. "Damızlık programı için istenmeyen erkek arıların bulunduğu en yakın arı kovanlarına olan mesafe en az 6 km (7-10 daha iyi) olmalıdır. Bu güvenlik kuşağı, İstasyonun Koruma Çemberi olarak belirlenmiştir. Kurulan tüm kolonilerin kesin garantisi olmalıdır. Koruma Çemberinde, İstasyonun Damızlık Hattının seçilmiş Damızlık-analarından elde edilen ana arılar yerleştirilir".
"Güvenli Site"den bahsedilmiyor. Bu, izolasyonun aslında öncelikle mesafeye, koloni sayısına ve topografyaya daha az bağlı olduğunu gösterir.
En yakın "yabancı" erkek arılara olan minimum mesafe 3-4 km'den 6-10 km'ye çıkarıldı. Bu değişiklik, erkek arılar tarafından uçulan mesafeye ilişkin yeni araştırmaların ve çiftleşme için daha önce kabul edilenden çok daha büyük mesafeleri ortaya çıkaran "Kordovan" arıları ile yürütülen çok sayıda çiftleşme araştırmasının sonucudur. "Arı serbest bölgeleri"nden bahsetmek yerine artık "yabancı erkek arılara olan uzaklık"tan bahsetmek mümkündür. Çünkü aslında sonucu belirleyen arılıklar değil, arılardır. Bu nedenle, İstasyonun çevresinde en az 6 km yarıçaplı bir alanda arılıklardan arındırılmış olması gerekli değildir, ancak onlar da Çiftleşme İstasyonundaki koloniler kadar iyi yönetilmeli ve aynı tür ana arılarla analandırılmalıdır. Dağlarda sadece birkaç İstasyon ve ovalarda çok az istasyon gerekli koşullara, yani bölgedeki arıcıların tamamen damızlık programına uyduğu yerlerde uyacaktır.
Her Hat Eşleştirme İstasyonu er ya da geç Kordovan Testi kullanılarak güvenilirliği açısından test edilmelidir. Gerekli talimatlar en yakın Arı Enstitüsünden alınabilir. Yer seçiminde ve İstasyon yönetiminde, ana arıların ve erkek arıların uçuş mesafeleri ve uçuş yönleri hakkında artan bilgilere dikkat edilmelidir. Çiftleşme İstasyonlarını yöneten yönetmeliklerin hazırlanmasında, her bir durumun ayrı ayrı değerlendirilmesi için bilinçli olarak oldukça fazla özgürlüğe izin verilir. Katı spesifikasyonların olmaması ve prosedürlerin daha iyi anlaşılması, daha güvenilir sonuçlara yol açacaktır.
Ada İstasyonları açıkça Hat Çiftleşme İstasyonlarıdır ve kalite bakımından İç İstasyonları büyük ölçüde geride bırakır. Mevcut deneyimlere göre, anakaradan su üzerinde 3 km'lik bir mesafe izolasyon için yeterlidir.
Bir adada farklı Hatlar için çiftleşme istasyonları varsa, anakaradaki Hat Çiftleşme İstasyonu düzenlemeleri geçerlidir. (Bu istasyonlar arasındaki mesafe en az 6 km olmalıdır). Yer seçimi ve İç İstasyonların kurulumu hakkında söylenenler burada da geçerlidir, ancak rüzgardan korunmaya ve ısı yalıtımına özel dikkat gösterilmelidir. Günümüzde, bir Kuzey Denizi Adasında anakaradan daha fazla aşınma ve yıpranma olması nedeniyle, yeterli sayıda iyi beslenmiş erkek arı stokunun (asla 4'ten az olmamak üzere) olması gerektiği aşikar kabul edilmektedir.
Ana arıların suni döllenmesi, Hat Yetiştiriciliği kategorisine dahildir. Ana arıların ve erkek arıların hazırlanmasının teknik özellikleri, "Ana Arıların Suni Tohumlanmaları" 2. Baskı 1973, Apimondia Publishers, Bükreş broşüründe tartışılmaktadır.
Ana arıların suni tohumlanmaları, özellikle tohumlanmış ana arıların performanslarının doğal olarak çiftleşmiş ana arılardan daha düşük olmadığı gösterildiğinden, son yıllarda pratik arıcılık için artan bir önem kazanmıştır. (F. Ruttner, "Arıcıların Dostu" 1976/ 11 s 351-3).
Bal arısının akrabalı çiftleştirilmesinin sonuçları, ancak Ada Çiftleşme İstasyonlarının kurulması ve Suni Tohumlama tekniklerinin mükemmelleştirilmesiyle gerçek bir çiftleşme kontrolü mümkün olduğunda belirgin bir ölçüde ortaya çıktı. Daha önce Doğa, ciddi bir akrabalı çiftleşmenin gerçekleşmemesi için hatalı ıslah planlarının düzeltilmesine özen göstermişti.
Kesin çiftleşme prosedürlerinin kullanılmasıyla, sağlam, iyi düşünülmüş ıslah planlarının takip edilmesi her zamankinden daha önemlidir.
2. Irk Çiftleşme İstasyonları. "Yukarıdaki özellikler (yani çiftleşme istasyonlarında), çiftleşme için ırk standartları garanti edildiği sürece değiştirilebilir".
Islah Seçim Amiri ve Islah Bölge Başkanı, oradaki koşullara bağlı olarak bir işletmenin "Irk Çiftleştirme İstasyonu" veya "Saf Yetiştirme Bölgesi" olarak derecelendirilmesine karar vermek zorundadır. Bir Irk Çiftleşme İstasyonu için, yabancı erkek arılardan olması gereken en az uzaklık belirlenmemiştir. Irksal olarak benzer erkek arıların çevreden çiftleşmeye katılımı kabul edilmektedir, ancak elbette Çiftleşme İstasyonu çevresindeki Saf Yetiştirme bölgesinin performans açısından sürekli denetime ve seçime tabi olduğu varsayılır. Aksi takdirde, "Çiftleşme İstasyonu" olarak bile adlandırılmamalıdır ve Saf Yetiştirme Bölgesinden farkı burada yatmaktadır.
Deneyimler, yetenekli yetiştiriciler tarafından onlarca yıldır işletilen Çiftleşme İstasyonlarının, bu istasyonların izolasyonu hiçbir şekilde tam olmasa da, neslin hem kalitesi hem de ırksal saflığı ile ilgili olarak genellikle çok iyi sonuçlar verdiğini göstermiştir. Bununla birlikte, zamanla çevredeki arı kolonileri, çiftleşme istasyonunun ıslah amacına uygun olacak şekilde tamamen yeniden analandırıldı, böylece ırksal olarak benzer çiftleşmeler neredeyse tamamen elde edildi.
Bu nedenle bu Çiftleşme İstasyonlarının çalışmaları, sıklıkla çok büyük sevkiyatları ile, tamamen mevcut ıslah hedefi ile uyumludur.
Şu anda en önemli olan şey, uysal Karniyol arısının, yerel arı kalıntılarının hala devam ettiği tüm yerlere hızlı bir şekilde dağıtılmasıdır. İstasyonlardan gelen eşleşme sonuçları, en azından bir Seçim İstasyonundaki numuneler veya birkaç fiziksel karakter incelemesi yoluyla her yıl açıkça test edilmelidir. Arıların çiftleşmesinin biyolojisi ve sonuç olarak çiftleşme istasyonlarının performansı hakkındaki son on yıldaki keşifler, daha düzenli ve daha iyi tasarlanmış operasyonların temellerini atmanın yanı sıra kesinlikle birçok yanılsamayı yok etti.
Baba tarafının hassas kontrolünün gerekli olduğu Hat Yetiştiriciliği için, mevcut Suni Tohumlama, Ada Çiftleşme İstasyonları ve birkaç İç İstasyon bulunmaktadır. Mevcut İç İstasyonların büyük bir kısmı, bir bütün olarak Arıcılık endüstrisine seçilmiş, saf yetiştirme materyali sağlamanın daha geniş çalışması için koşulları sağlar.
Bir çiftleşme istasyonunun yeri, mümkün olan her yerde seçilmelidir, böylece stoklara kadar bir yaklaşma yolu olacaktır. Çiftleştirme kutuları, "iyi işaretli" bir alana (sadece tek ağaçlar veya çalılar) kurulmalı ve çok yakın aralıklı olmamalıdır (çiftleştirme kutuları arasındaki minimum mesafe yaklaşık 3 m veya herhangi bir yer işareti yoksa 5 m). Aynı zamanda kutular düz çizgide olmamalıdır. Ana arılar çoğunlukla kaybolarak yok olurlar. Yön bulma konusunda çok iyi kanıtlanmış bir yardım ise, kutuların yerden yüksekliğini ve uçuş deliğinin yönünü değiştirmektir. Uzun yıllardır, kutuları sabitlemek için çelik T profillerden yapılan kazıkların faydasını kanıtladık.
Sonsuza kadar dayanacak gibi görünüyorlar ve gerektiğinde çıkarılabilirler. Gevşek kumda yeterli destek sağlamazlar. Karıncalar varsa meyve ağacı yağı kullanılması tavsiye edilir. Yalıtım için kutularının çatıları mutlaka yağlı boya ile boyanmalıdır. Aynı renk kombinasyonlarına sahip kutular birbirine yakın yerleştirilmemelidir. Ayrıca uçuş deliklerinin üzerinde renkli işaretler bulunmalıdır.
Havaların durumuna göre, korunaklı, güneşli veya gölge yerlere yerleşim önerilir. Küçük koloninin kaçacağı korkusu, çiftleşme kutuları doğru bir şekilde doldurulduğu ve uygun şekilde yalıtılmış kapaklar kullanıldığı sürece temelsizdir. Dış gövdeler, hem soğuğa hem de sıcağa karşı yeterince korunmaları için her tarafta ve çatının altında 12-15 mm sertleştirilmiş polistiren ile kaplanmalıdır.
Orta Avrupa'da çiftleşen koloninin boyutu, Peschetz'in minyatür E.W.K. (Ein Wabe Kastchen — Tek Petek Kutusu) olarak çok küçüldü. Elbette bu çok ileri gitti; genel olarak konuşursak, sadece pazar için daha büyük ölçekte üretim yapan yetiştirici için daha önemlidir. Kişinin kendi kullanımı için ana arı malzemesinin yetersiz olduğuna itiraz eden herkes, yönetim yöntemlerinin gözden geçirilmesi gerektiğini gösterir. Avusturya'da ve Almanya'da, son yıllarda daha büyük çiftleşme kutularına doğru bir ters eğilim ve çoklu-petek kutularına dönüş olmuştur. Bu kutular Dağ İstasyonlarındaki kötü hava dönemlerine daha iyi dayanırlar (özellikle sağlıklı kalırlar!) ve yeni bir ananın küçük kolonisini oluşturacak kadar arıya sahiptirler. Aynı zamanda seyahat için de iyi adapte olmuşlardır ve giriş sırasında daha önce oldukça büyük olan kayıplardaki büyük azalma düşünülürse, bu yöntem kesinlikle en küçük birimleri kullanmaktan daha ekonomiktir.
Sabit duran veya taşıyıcılar için uygun olan bir dizi çoklu petek kutusu vardır. Son yıllarda Kirchhainer Çiftleşme Kutusu artan bir popülariteye sahiptir. Eski İsviçre Çiftleşme Kutusunda olduğu gibi çerçeve kullanılmaz, hazır petek takılmış üç ahşap çubuk yeterlidir. Muayeneler ve ana arının çıkarılması, çok daha kolay hale gelir. Uzun mesafelerde nakliye için elbette özen gereklidir. Kutular yoğun polistirenden yapılmıştır ve bu nedenle çok sıcak, hafif ve pahalı değildir. Aynı zamanda ana arılarını bu kutularda vermeyi tercih eden yetiştiriciler için de önerilir. Bunlar, arılarla iyice kaplanmış bir mühürlü kuluçka peteğinden, bir ballı petekten, bir temel çerçeveden ve olgun bir ana arı hücresinden oluşurlar. Bu kutular hızla gelişir ve küçük bir takviye ile Sonbahara kadar ana arının farklı bir koloniye geçmesi gerekmeden kışlamaya uygun bir yedek stok sağlayabilir. Kısıtlı üyelik ıslah grupları veya tek bir yetiştirici tarafından kullanılan Çiftleşme İstasyonlarında çoklu petekli çiftleşme kutusu hiçbir zorlukla karşılaşmaz. Genel olarak konuşursak, herkesin erişebileceği büyük Çiftleşme İstasyonları, eskiden olduğu gibi Tek Petek Kutularının kullanımıyla sınırlı kalmak zorunda kalacak.
Çiftleşme kutularının doldurulması, bana kullanılan kutunun türünden daha önemli görünüyor. İstasyon Sorumluları, ana arılarını aynı gün Çiftleşme İstasyonuna getiren iki yetiştiricinin deneyimlerini bildirmiştir. Biri mükemmel sonuçlar alırken diğeri ana arılarının yarısından fazlasını kaybeder. Bu kesinlikle tesadüf değildir. Çiftleşme kutusundaki arıların çiftleşme uçuşunu ne kadar etkilediğini biliyoruz. Bu nedenle, her şeyden önce kutunun uygun yaş bileşimine çok dikkat edilmelidir. Genç arılar bol olmalı!
Çiftleşme uçuşlarında yolunu kaybeden ana arıların neden olduğu kayıplar, kutuların uygun şekilde yerleştirilmesi ve işaretlenmesiyle azaltılabilir. Genel olarak konuşursak, çiftleşme stokunun kaçması asla gerçekleşmemelidir; her zaman teknik bir hatanın sonucudur (Örn. Kapağın zayıf yalıtımı; kutuda çok fazla yaşlı arı olması gibi).
Ana arılar, mümkünse çiftleşme uçuşundan önce işaretlenmelidir. İşaretli anaların daha kolay kaybolduğu savı, bir peri masalıdır. Çiftleşme uçuşu sırasındaki kayıplar çok nadiren kuşlara atfedilebilir. Çoğunlukla ana arının serin veya rüzgarlı hava nedeniyle geri dönememesi veya çiftleşme sonrası erkek arıdan ayrılmaması; kendi kutusuna ya da yanlış bir kutuya döndüğünde işçi arılar tarafından sokulması nedeniyle oluşurlar. Daha sık olarak, yolunu kaybetmiş bir ana arı hayatta kalır, ancak yalnızca numaralandırılmış bir disk taşıyorsa tanınabilir.
Ana arıların İstasyonda ne kadar süre bırakılacağına genellikle karar verilmesi gerekir. İstasyon Müdürü, tüm partiyi geri vermeden önce son ananın çiftleşmesini (veya kaybolmasını!) beklemelidir. Kutuların İstasyonda olduğu 10-14 gün boyunca, iki ya da üç günlük iyi çiftleşme havası kaydedilmiş olsaydı, bir ya da iki ardıl beklemenin bir anlamı olmazdı. Sonunda çiftleşseler bile çok değerli olmayacaklar ve diğer ana arılara zarar vermekten veya onları tehlikeye atmaktansa onları hemen terk etmek daha iyidir.
Deneyimler ayrıca, yumurtlamak için yeterli alana sahip olmayan küçük çiftleşme kutularındaki ana arıların, yumurtalıkların gelişiminin, çoğu zaman, tekrar uçmaya yatkın hale gelecek kadar gerilediğini ve hatta daha fazla çiftleşmenin gerçekleştiğini göstermektedir. Bu nedenle, kraliçeler daha büyük kutularla Çiftleşme İstasyonlarına getirilmelidir.
100 ana arı çiftleşmek için yaklaşık 1000 adet erkek arıya ihtiyaç duyar. Çiftleşme uçuşları sırasında, ana kutuları bölgelerinin yakınında hızlı eşleşmeleri sağlamak için istasyonda bu sayının 6 – 10 katı olması gerekir. Ancak bir stok, belirli bir zamanda (belki de sadece yarısı cinsel olarak olgun olan) en fazla 2000 erkek arıyı yetiştirebildiğinden, zorunlu olarak birkaç erkek arı kolonisi kurulmalıdır.
Kuzey Almanya Ada İstasyonlarında, erkek arı kolonilerinin sayısı ile başarılı çiftleşmelerin sayısı arasında doğrudan bir ilişki olduğu, erkek arıların sayısı ne kadar azsa, çiftleşmiş ana arıların oranı o kadar düşük ve kalitelerinin de o kadar düşük olduğu açıkça ortaya çıkmıştır ( Tiesler; Apimondia Sempozyumu Lunz 1972).
Bir çiftleşme istasyonunda gereken erkek arı stoklarının sayısı, mevcut koşullara bağlı olarak her durumda ayrı ayrı kararlaştırılmalıdır; (Çiftleşme İstasyonunun yeri, Koruma Çemberinin sınırındaki arı stoklarının sayısı, orada hizmet edilecek ana arıların sayısı). Aşağıda belirtilen sayılar bu nedenle yalnızca yaklaşık değerler olarak alınmalıdır. Daha düşük sayılar, her durumda yalnızca en yakın arı kovanının 6 km'den daha uzak olduğu ve bölgede az sayıda arı stokunun bulunduğu, en uygun yerler için geçerlidir.
Aynı anda getirilen 250 Ana için en az 8 Adet Erkek arı kolonisi
Aynı anda getirilen 500 Ana için en az 12 Adet Erkek arı kolonisi gereklidir.
En yaygın çiftleşme istasyonumuzda (sadece 4 km erkek arı yarıçapı ve alanın kenarında birçok arı stoku ile) aynı anda getirilen 50-100 ana arı için, en az 6 erkek arı kolonisine ihtiyaç vardır. Ama her ekleme bir avantajdır! Bu, yalnızca saf çiftleşme için temel gereksinimlerden değil, aynı zamanda akrabalı yetiştirme düzeyini düşük tutmak için gerekli olan damızlık hayvan sayısının son hesaplamalarından da kaynaklanmaktadır.
Yetiştirme Yönetmelikleri (1986), İç Çiftleşme İstasyonları için en az altı ila sekiz erkek arı üreten stok gerektirir. Bu stokların tümü seçilmelidir. Bir Hat Çiftleşme İstasyonunda tüm erkek arı üreten stokların aynı hattan türetilmesi gerektiğini söylemeye gerek yok. Deneyimler, Çiftleşme İstasyonu için gerekli sayıda seçilmiş erkek arı stokunun sağlanmasının, genellikle zor olduğunu göstermektedir. Bu kolonilere ıslah için arılıkta da ihtiyaç vardır ve ayrıca diğer stoklara göre üretim kabiliyetlerini korumaları gerekir.
Bu durumda, arılıklardan elenmiş erkek arı besleme kolonileri ve erkek arı kuluçkasız kuluçka petekleri kurularak bir çare sağlanabilir. Arılarla tamamen kaplanmış en az 8 çerçeveye sahip olmalı, ortaya çıkmaya hazır bir ana arı hücresi ve kapalı bir erkek arı çerçevesi sağlanmalıdır. Erkek arılar birkaç damızlık anadan üretilmelidir. Herkesin bildiği gibi, güçlü bir ırktan bir ana arı petekte sürekli olarak yumurtlamaya devam edebilir. Bununla birlikte, bir koloninin besleyebileceği erkek arı sayısı sınırlıdır. Bu nedenle, larvalar yumurtadan çıktıktan sonra, çerçeveler çıkarılmalı ve besleme için bakıcı kolonilerine dağıtılmalıdır, bakıcı kolonide üst bölmelerdeki kuluçkalı çerçeveler arasına yerleştirilmelidir.
Daha öncede bahsedildiği gibi, çiftleşme istasyonu bölgesinin eteklerindeki stokların, seçilen Damızlık Hattının ana arıları ile analandırılmasıyla, erkek arıların sayısı büyük ölçüde artırılabilir. Ancak bunların hepsi seçilmiş erkek arılar olmalıdır ve her yıl üreme mevsiminin başlamasından önce kovanda orijinal ana arının varlığı doğrulanmalıdır (kesilmiş kanatlar, numaralı disk gibi). İlgili arıcı işbirliği yapmaya hazırsa, erkek arı sayısını artırmanın en mantıklı yolunu sağlar ve aynı zamanda İstasyonun güvenli bölgesi daha da genişletilir.
Erkek arı üreten koloniler hala arılıkta olduğu sürece, herhangi bir yabancı erkek arının girmesi ve kendi erkek arılarının uzaklaşması özenle önlenmelidir. Bu, kolonileri en yakın arı kolonilerinden en az 100 metre uzağa kurarak veya – daha da iyisi – aşağıya ve içeriye doğru eğimli 5,2 mm delik genişliğine sahip bir erkek arı ızgarası takarak yapılır. Bu ızgara işçi arı uçuşunu en ufak bir şekilde engellemiyor ve erkek arılar açık gökyüzü görüşleri kesildiği için giriş deliğinde fazla mücadele etmiyor (Ayrıca, bu tür dışlayıcılar, bir Ana arı Çiftleşme İstasyonuna kritik derecede yakın olan arılıklar için de çok uygundur).
Bu erkek arı ekipmanları, uçma aktivitesinin içlerinde kolaylıkla gözlemlenebilmesi gibi bir başka faydaya da sahiptir ve ayrıca suni tohumlama için erkek arıların elde edilmesi için de uygundurlar. Ancak olgunlaşan erkekler uçmaya hazır olur olmaz ve sıcak günlerde giriş deliğine birikirler, çok sayıda olması sonucunda büyük bir yığılma oluşur ve devam ederse çıkmaya çalışan erkek arılara zarar verir. Bu noktada kolonilerden erkek arı üreticisi olarak seçilenler, derhal Çiftleşme İstasyonuna taşınmalı ve erkek arı tuzakları çıkarılmalıdır.
Ancak bu mümkün değilse, erkek arıların özgürlük dürtüsü, onları bir ızgaranın arkasındaki kolonide kısıtlanarak daha iyi frenlenebilir (katlı kovanlarda örtü tahtası ile kuluçka arasına yerleştirilen bir ana ızgarası üstünde). Tabii ki, erkek arı kalabalığı, burada süresiz olarak tutulamaz.
Erkek arı uçuşlarının engellenmesi gereken Çiftleşme İstasyonu bölgesinin eteklerinde bulunan arılıklarda, erkek kuluçka peteği düzenli olarak kesilerek erkek arı sayısı düşük tutulabilir.
Erkek arı yetiştiren koloniler için arılar ve kuluçkalar, özellikle bu akılda tutularak önceki Sonbaharda kışlamak için hazırlanan yedek stoklardan gelir.
Yetiştiricinin arılığında, zamanında yapılmış önemli sayıda çiftleştirme kutusu olmalıdır. Ancak arılar bol miktarda bulunduğunda, çalışma kontrolsüz ve gerçekten tatmin edici bir şekilde ilerleyebilir.
Sonbahar beslemesi başlamadan önce, erkek arı üretimine yönelik kolonilerin kış salkımı alanının ortasına, iyi bir erkek arı çerçevesinin yerleştirilmesi tavsiye edilir. Ana arı muhtemelen sezonun çok erken vakitlerinde, erkek arı çerçevesine yumurtlayacaktır, bu nedenle fiziksel karakterlerin incelenmesini yapmak için yeterli zaman olacaktır. Kayıpları (ve muhtemelen tatmin edici olmayan karakter sonuçlarını) telafi etmek için, kesinlikle gerekli olandan daha fazla koloni bu şekilde hazırlanmalıdır. Erkek arı yetiştirme, proteinle zenginleştirilmiş şekerleme uyarıcı beslemesi ile daha da ilerletilebilir.
Özellikle iyi bir damızlık stokundan daha fazla erkek arı kolonisi oluşturulması gerekiyorsa, prosedür aşağıdaki gibidir:
Erkek arı peteğinde larva varsa, çıkarılıp çok güçlü bir bakıcı koloninin ballığındaki kuluçka peteklerinin arasına yerleştirilmelidir. Gerekirse bu koloniler hazırlık aşamasında güçlendirilmedir. Damızlık koloniye, gecikmeden yeni bir erkek arı çerçevesi verilir.
Bir erkek arı çerçevesinden erkeklerin ortaya çıkma gününden iki gün önce, aşağıdaki bileşim ve sıra ile olacak şekilde bir kuluçka kutusu hazırlanır;-
2 çerçeve arılarla iyice kaplanmış çıkmaya başlamış işçi arı kuluçkası,
En az 1 kg sütlü şeker içeren 1 besleme kabı (1 kısım kuru yağsız Süt; 6 kısım pudra şekeri; 3 kısım bal).
Açıkça, kullanılan işçi kuluçka peteklerinde bulunan tüm erkek arı yavruları imha edilmelidir. Ortaya çıkan erkek arılar varsa, petekler fırçalanmalı ve elenmelidir (yedek kolonilerden kuluçka kullanmanın bir avantajı, Mayıs ayında genellikle erkek arı içermemeleridir). İyi bir erkek arı yetiştirme için, en yüksek kalitede, çıkmaya hazır ve arılarla iyi kaplı kuluçka peteklerinin kullanılması birinci derecede önemlidir, daha sonra bunlar arılarla "kaynayan" güçlü kolonilere verilmelidir.
Koloniye, bir damızlık hattından olgun bir ana arı memesi verilir. Koloni anasızlıktan, kendi anasını oluşturmak için, ana arı memesi yaptığı sırada, böyle bir ana arı memesi mevcut değilse, böyle acil bir durumda başlangıçta kendi ana arısını yetiştirmesine izin verilebilir. Erkek arı kolonilerinin geri kalanı, daha fazla erkek arı petekleri ortaya çıkmaya hazır olduğunda, aynı şekilde oluşturulacaktır. Erkek arı kolonileri, ballık konmadan Çiftleşme İstasyonuna götürülür. En küçük boyut 10 çerçeve olmalıdır. Her taraftan iyi yalıtılmış 10-12 çerçeve en iyisi olduğunu kanıtlamıştır. Üreme döneminin başlangıcında, bunlar bölme tahtası ve paketleme ile istenilen çerçeve sayısına düşürülebilir. Koloni, mahzende üç gün tutulduktan sonra, uçuş deliği üzerine bir ana arı ızgarası veya erkek arı ızgarası ile arılığın bir tarafına kurulabilir veya doğrudan mahzenden Çiftleşme İstasyonuna alınabilir. Tüm hazırlıklar sorunsuz geçerse tüm erkek arı stokları aynı anda Çiftleşme İstasyonuna taşınabilir.
Arılar petek yapımına başlar başlamaz, en iyi erkek arılar yeni yapılmış petekte elde edilir. Bunun için kuluçkalığa, sadece küçük bir başlatıcı hazır petek eklenmiş telli bir çerçeve konur. Bu işlem, başka bir erkek arı çerçevesi yumurtalarla doldurulma aşamasındayken yapılabilir.
Ancak erkek arı yetiştirme genellikle arılar petek örmeye başlamadan önce başlar. Bu nedenle yetiştiricinin elinde iyi bir açık kahverengi erkek arı çerçevesi (yani, erkek arıların bir iki kez yetiştirildiği çerçeve) bulunmalıdır. Fiziksel karakter testi için erkek arıları çok erken elde etmek amacıyla, genellikle yarısı erkek arı hücreleri, diğer yarısı işçi hücreleri olan çerçeveler yerleştiririz. Tüm erkek arı çerçeveleri, yalnızca daha sonraki bir aşamada kullanılır.
Çiftleşme İstasyonunda, pahalı bir arı evi inşa etmek gerekli değildir. Erkek arı kolonilerinin iyi yalıtılmış kovanlarda basit bir treyler veya taşınabilir stand üzerinde bulundurulması yeterlidir.
Yetiştirme her zaman, bir zaman çizelgesine sıkı sıkıya bağlı kalmayı gerektirir. Bu nedenle, tek bir zaman çizelgesi kullanarak ana arıların ve erkek arıların yetiştirilmesinin koordine edilmesi tavsiye edilir. Ana arı yetiştirmenin başlangıç günü "0" olarak belirlenir. Önceki günler "-", sonraki günler "+" olarak işaretlenir Bu tablo sayesinde, çeşitli aşamalarda yapılacak işlemler bir takvime kolaylıkla not edilebilir.
Zaman çizelgesinde, erkek arının (yumurtanın yumurtlanmasından itibaren) 40 gün sürerken, ana arının çiftleşmeye hazır hale gelmesi için damızlık materyalinin girişinden itibaren 20 güne ihtiyacı olduğu görülebilir.
(Çevirmen notu: Aşağıda verilen tarihlerin Almanya iklimi için geçerli olduğunu dikkate alınız.)
Ana arı Çiftleşme İstasyonu en geç 1 Haziran'a kadar faaliyete geçmelidir. Deneyimler, en iyi çiftleşme havasının 1 ila 10 Haziran arasındaki dönemde beklendiğini ve şu anda çevredeki arı kovanlarından yalnızca birkaç erkek arı uçtuğundan, çok daha yüksek oranda saf çiftleşme beklenebilir.
Çiftleşme İstasyonu kullanımda olduğu sürece, düzgün çalışması için gereksinimleri tamamen karşılanmalıdır. Bu şu şekilde elde edilecektir:
1. Erkek arı stoklarının sürekli beslenmesi. Her stoktaki besleyiciye, her zaman sütlü şeker (1 ölçü kuru yağsız süt; 6 ölçü pudra şekeri; 3 ölçü bal) verilecektir. Bu aynı zamanda kötü havalarda erkek arı yetiştirme için en iyi sonuçları sağlar.
2. En yüksek koloni gücünü korumaya özen gösterin. Erkek arı yetiştiricileri olarak performans, kovanın arılarla patlama noktasına kadar doldurulmasından ziyade, koloninin mutlak boyutuna daha az bağlıdır. Koloni gücü azalma belirtileri gösteriyorsa (geçici anasızlıktan sonra olduğu gibi), kuluçkalı çerçeve verilerek hemen desteklenmelidir.
3. Erkek arı kolonilerinin bakımına dikkat edin. Daha uzun süre işletmeye devam eden istasyonlarda, erkek arı koloni yöntemi çalışılıyorsa, her bir erkek koloniye, her üç haftada bir, damızlık anadan yeni bir kapalı erkek arı kuluçka çerçevesi verilmelidir. Bunun için damızlık analar tarafından, erkek arı peteklerinin düzenli aralıklarla yumurta ile doldurulması gerekmektedir. Bunlar, erkek arılar neredeyse ortaya çıkmaya hazır olana kadar, iki kuluçka çerçevesi arasında güçlü stokların ballıklarında bakılacak.
Bu prosedür, damızlık stoklarını korur ve pratik olarak sınırsız sayıda erkek arı üretimini mümkün kılar. Bu ilkelere göre yönlendirilen stoklar, genç bir yumurtlayan ana arıya sahip olsalar bile, erkek arılarını Eylül ortasına kadar koruyacaktır. Aynı yaz mevsimi boyunca, Çiftleşme İstasyonuna farklı hattaki erkek arılar stoklanmak isteniyorsa, öncelikle tüm erkek arı stokları ve kolonileri uzak bir arılığa taşınmalıdır. Uçan erkek arılar 5-6 km uzaklıktan tekrar dönecektir. Yeni erkek arı kolonileri, yabancı erkek arıların girişini önlemek için, Çiftleşme İstasyonuna nakledilmeden önce bir süre izole edilmelidir.
Doğal çiftleşme gerçekleştiğinde, sonuç her durumda fiziksel karakterlerin incelenmesiyle izlenmelidir. Çiftleşme istasyonunda gerçekte ne olduğu ve İstasyondan beklenen performansın olup olmadığı ancak bu yolla keşfedilebilir.
Bir Çiftleşme İstasyonu, yalnızca en az % 75'inin hatasız saf eşleşmeler olması durumunda, kullanılabilir olarak kabul edilebilir. Bu sonucun, "gizli geçişlerin" her zaman hesaba katılması gereken Kara İstasyonlarında elde edilmesi, hiçbir şekilde kolay değildir (örneğin ana arı, yedi İstasyon erkek arısı ve bir davetsiz misafir ile çiftleşmiş olabilir). Tam saf çiftleşmelerin yüzdesi daha düşükse, hatalı ve karışık çiftleşmeler yalnızca ticari ana arılar olarak kullanıma uygun olduğundan, masraflar karşılanamaz. Bir damızlık soyu, kötü bir Çiftleşme İstasyonunda ya hemen fark edilmeyen melez çiftleşmeler nedeniyle ya da performans için etkili bir seçimin artık mümkün olmadığı kadar düşük saf eş ana arı çıkışı nedeniyle çok kısa bir sürede mahvolabilir.
Çiftleşme İstasyonları, yalnızca adalarda veya en az 8 km yarıçapında, uzaylı erkek arıların (Not: Burada çeviri hatası yok. Yazar aynen "uzaylı" demiş!) bulunmadığı ilçelerde güvenilir olabilir. Sadece bu tür yerlerde saf hat ıslahı yapılabilir. Bu tür İstasyonlarda çiftleşmenin güvenilirliğini test etmek için en az bir kez bir Kordovan testi yapılmalıdır. "Kordovan" (süet deri renkli) karakteri, gizli (resesif=çekinik) bir karakter olarak kalıtımı olan, bir mutasyonun sonucudur.
Bir Kordovan ana arısı, yalnızca bir Kordovan erkek arı ile çiftleştiğinde süet-deri renkli yavrular üretir. Esmer ("yerel") bir erkek arı ile çiftleştiğinde esmer arılar üretir. Oldukça spesifik olan bu mutasyon kullanılarak, doğal koşullarda istasyon testleri çok hassas bir şekilde yapılabilmektedir. Çiftleşme İstasyonu önce diğer stoklardan ve erkek kolonilerinden arındırılmalıdır. Kordovan bakire ana arılar, birkaç Kordovan erkek kolonisi ile birlikte İstasyona götürülür. Kordovan erkeklerle eşleşmiş ana arıların oranıyla ve karma eşleşmiş ana arılardan üretilen esmer işçi arıların oranından, bütünün bir oranı olarak yabancı erkek arılarla çiftleşme oranı çok doğru bir şekilde hesaplanabilir. Fiziksel karakterlerin incelenmesi bu amaca uygun değildir, çünkü Çiftleşme İstasyonundan gelen Karniyol erkek arıları ile çevredeki kolonilerden gelen yabancı Karniyol erkek arıları arasında ayrım yapılamaz. Deneyimler bize, Çiftleşme İstasyonunda tam olarak neler olup bittiğini öğrenmek için, hiçbir fırsatın kaçırılmaması gerektiğini söylüyor.
Güvenilir bir Ana arı Çiftleşme İstasyonu için, yabancı erkek arılardan arındırılmış ve çevresinde düşük arı popülasyonu bulunan, en az 4 km yarıçaplı bir alana ihtiyaç vardır. Operasyonunun başarısı, büyük ölçüde erkek arı kuvvetinin gücüne ve üreme zamanına (erken üreme!) bağlıdır. Önceki görüşün aksine, arazi oluşumunun (dağlar, ovalar) bir Çiftleşme İstasyonunun performansı üzerindeki etkisi hakkında genel bir sonuç yok gibi görünüyor. Şimdiye kadar, ova Çiftleşme İstasyonları, yalnızca yabancı stokların genellikle çok fazla sayıda ve İstasyona yakın olarak kurulmuş olması nedeniyle açıkça düşük bir itibara sahipti. Dağlarda, arı popülasyonu genellikle daha seyrektir. Arılıklar tercih edilen uçuş yönünde yeniden sıralanarak güvenlik daha da arttırılabilir. Koruma çemberinin kenarında yer alan büyük bir arılığın erkek arılarının, eğer uygun bir şekilde erkek arılarla donatılmamışsa, Çiftleşme İstasyonu üzerinde ne gibi zararlı etkileri olabileceğini şematik olarak göstermektedir.
Şimdiye kadar kullanımda olan, 4 km yarıçapına ulaşamayan, hatta bunun çok altına düşen ve yoğun bir şekilde arıların yaşadığı bir alanın ortasında bulunan Kara Çiftleşme İstasyonlarının çoğu işe yaramazdır. Deneyimler, böyle bir durumda, yalnızca yerleşik erkek arıların sayısını artırmanın, işgalcileri bir azınlığa indirgemek için yeterli olmayacağını göstermektedir. Böyle bir durumda tek pratik, ekonomik ve mantıklı yol, baştan itibaren katı anlamda saf üremeden vazgeçmek ve Ana arı Çiftleşme İstasyonunu, Arılıkta Çiftleşmeye dönüştürmektir; veya merkezdeki Ana arı Çiftleşme İstasyonu ("Saf Irk Yetiştirme") ile küçük bir saf üreme alanı oluşturun. Sonuçlar, şimdiye kadar geleneksel türden uygun olmayan Çiftleşme İstasyonlarından her bakımdan çok daha iyi olacaktır.
Çevredeki stokların büyük bir kısmı, Ana arı Çiftleşme İstasyonu planına başarılı bir şekilde dahil edilebilirse ve tercih edilen damızlık hattından ısrarla yeniden üretilirse, "işe yaramaz" bir Ana arı Çiftleşme İstasyonu, çok verimli bir "Saf Irk Yetiştirme İstasyonuna" dönüştürülecektir. Böyle bir gelişmenin örnekleri çok sayıda üretilebilir. Test edilmiş bir Karniyol ana arının kızlarının, yalnızca aynı seçilim derecesine sahip erkek arılarla çiftleşmesi olası değildir; ama en azından aynı ırk ve benzer türetilmiş erkek arılarla çiftleşecekler. Onlardan oluşturulan stokların kalitesi tatmin edici olacak ve melezlerle ülke ırkının değişimi, saf damızlık adasından devamlı takviye ile sağlanacaktır.
Kaynak: Pendore Blogu — çeviri/derleme. Hakan Bozkurt